• Story about my life

    Ik ben op 9 juli 1989 geboren in het Sophia ziekenhuis in Zwolle. Het was gelijk duidelijk dat ik niet een baby was waar alles klopte. Ik kreeg het benauwd, mijn voetjes stonden helemaal verkeerd, een klein handje (Het Poland syndroom). Bij direct onderzoek bleek dat ik ook verschillende spieren aan de linker kant, waaronder de grote krachtspier, mis. Ook blijk ik een aangezichtsverlamming te hebben. Mijn mond kan niet sluiten, tong is afwijkend wil ook niet bewegen zoals het hoort. De ogen kunnen niet bewegen. Er is geen mimiek, je kunt niet zien of ik lach of boos kijk ( het Moebius syndroom). In 1989 was er nog heel weinig bekend over het Moebius syndroom, maar er was een arts die vrij snel na mijn geboorte kon aan geven wat er met mij aan de hand was. Er was geen duidelijke verwachtingen, maar het zou moeilijk worden. Een krant vast houden kon een probleem geven door de slapte van de spieren. Het karakter zou heel veel bepalen, werd de eerste dag door de arts gezegd.
    Dit allemaal wetende ben ik de eerste dag geholpen aan mijn voeten, die zijn gelijk in de goede stand gezet en in gips. Drie maanden lang gips met 3 a 4 keer per week nieuw gips. Mijn achillespees is verlengd toen ik 11 maand oud was, weer gips. Op 2 jarige leeftijd ben ik geopereerd aan mijn ogen. De ogen stonden naar binnen, door de operatie staan ze nu in het midden, maar kunnen niet naar buiten bewegen. Ik moet dus mijn hoofd meer bewegen en zie minder op zij. Mijn l-kleine handje zaten de vingers met vliesjes vast en twee vast aan elkaar. Hier heeft de plastisch chirurg vingertjes van gemaakt met huid uit mijn lies.

    Er was in begin jaren gezegd dat ik veel niet zou kunnen. Maar ik was vanaf jongs af aan al eigenwijs en had doorzettingsvermogen. Door die 2 punten ben ik op voetbal gegaan, omdat mijn vrienden er ook opzaten. Ik wou het gewoon proberen en laten zien dat ik het ook wel kon. Mijn ouders gaven toestemming om het te doen maar wel eerst op gewone sportschoenen. Na een paar weken getraind te hebben ging het eigenlijk best goed waardoor ik echte voetbalschoenen kreeg. Toen kon ik ook wedstrijden gaan voetballen.
    Voetbal heb ik heel wat jaren gedaan ook al koste mij dat enorm veel energie. Dat had ik er allemaal voor over. Maandag en woensdag trainen, zaterdag een wedstrijd voetballen en dan zondags helemaal uitgeteld de hele dag op de bank liggen. Mijn lichaam was dan gewoon helemaal op en voeten stijf en zeer. Door mijn beperking koste dit veel energie.
    Op 20 jarige leeftijd moest ik stoppen met voetballen, ging namelijk van de ene blessure naar de andere blessure. Dit kwam ,omdat ik het fysiek niet meer aan kon door mijn beperking. allemaal omdat het mij te veel energie koste.
    Toen dacht ik ,nou weet je wat, ik ga laten zien dat ik ook kan hardlopen. In het begin ging het best goed, had een paar hardloop wedstrijden voor de fun mee gedaan en voelde mij fit. Tot ik op een dag over de finish kwam, met ongelofelijk veel pijn aan mijn enkel. Kon niet meer staan. Die zelfde dag nog naar het ziekenhuis geweest en foto’s laten maken. Uit de uitslag kwam dat mijn enkel was beschadigd door de voetbal en hard lopen. De kogel hoort mooi rond in de kom te vallen, maar bij mij is het gekarteld en recht. Hier door kan ik mijn voeten niet afwikkelen en ploft deze hard met elke stap die ik zet. Dus hele stijve enkels.
    Wat moet ik nu gaan doen voor sport dacht ik? Mijn vader zei: pak je mountainbike, waar een soort racebanden opzaten, ga eens fietsen. Ik dacht altijd dat is een oude lullen sport, omdat ik mijn vader altijd met zijn leeftijd genoten zag fietsen. Maar ik dacht ik doe het gewoon, sporten is gezond en fietsen is goed voor mijn lichaam. Fietsen belast mijn voeten veel minder. Op een gegeven moment begon ik het echt leuk te vinden, mocht ik mee met mijn vader en de toerclub naar Z- Limburg om daar een tocht te fietsen. Bergje op, bergje af ik vond het echt geweldig. Hier door ben ik wel blijven fietsen.
    In mei 2011 ging ik mee doen met de ambtenaren toertocht (werkte toen bij de gemeente Hardenberg). Ik met mijn mountainbike met een soort racebanden en mijn collega’s op racefietsen. Ze dachten toen ze mijn fiets zagen, wat gaat dit worden? Het ging zo goed dat iedereen verbaasd was dat ik met zo’n fiets, zo goed mee kon komen. Er werd gezegd: hier moet je iets mee gaan doen. Er is namelijk wielrennen voor mensen met een beperking. Dat maakte mij zo nieuwsgierig ,dat ik ben gaan googlen…….Ja hoor het klopte wat ze zeiden.

    Dat jaar kwam er nog een paralympische talenten dag, waar ik mijn talent kon laten zien in 3 sporten na keuze. In november was die talenten dag in Rotterdam, ik ging maar echt voor één ding en dat was natuurlijk het wielrennen. Ik moest 2 testen doen, en die testen waren zo goed dat de bondscoach zei, jou wil ik graag bij de talentenselectie hebben. Jij kan ver komen als je in de goede handicap klasse komt (je hebt 5 handicap klasse C5 is minst beperkt en C1 het zwaarst).
    In 2012 heb ik het hele jaar mee mogen trainen (1x in de 2 weken in het weekend) en dat vond ik echt super leuk om te doen en het ging goed. Merkte dat ik beter werd maar dat was logisch, maar dat viel de bondscoach ook op. Eind 2012 vroeg hij of ik vanaf 1 maart 2013 aan wou sluiten bij de selectie, fulltime wielrennen. Ik heb heel lang na moeten denken, mede omdat ik ook een vast contract bij de gemeente kon krijgen.
    Maar iedereen zei, grijp die kans, die kans krijg je maar één keer in je leven. Dat besefte ik ook en heb daarom besloten te stoppen met werken en fulltime voor het wielrennen te gaan.
    Vanaf maart 2013 sloot ik aan bij de selectie, super leuke groep en gelijk veel geleerd, Ook mocht ik World Cup wedstrijden gaan rijden in het buitenland. In Italië mijn eerste buitenlandse wedstrijd, werd ik gekeurd .Het belangrijkste moment, hier hing heel veel vanaf, kom ik in de goede handicap klasse. Ik werd gekeurd als C1 de zwaarste handicap klasse Dit was al in Nederland verteld , dat die kans aanwezig zou zijn. Dit omdat ik een klein handje heb, mijn grote linker krachtsspier mis, en nog meer spieren in mijn lichaam mis of minder ontwikkelt zijn.

    Door mijn goede prestaties dat jaar tijdens de World Cup wedstrijden mocht ik mee naar het WK weg in Canada. Het wegparcours was echt een mooie ronde, echt een ronde voor mij met een mooie klim erin. Halverwege de wedstrijd dacht ik ook echt van hier kan ik winnen, ik kan wereldkampioen worden. En dat was ook zo, ik werd wereldkampioen ik versloeg in de sprint de enige concurrent die nog mee was.
    WORLD CHAMPION 2013

    Vanaf dat moment is het heel snel gegaan, ik haalde een jaar later op het WK weg nog brons en liet zien dat ik echt bij de wereld top hoorde. Dat zelfde jaar 2014 mocht ik ook mee naar het WK baan in Mexico. Omdat ik goed kan sprinten op de weg, wou de bondscoach wel zien wat ik op de 1km kon. Hier reed ik zo goed, dat ik daar zilver behaalde.
    Met het oog op de paralympische spelen in Rio was het goed dat ik zo goed uit de voeten kon op de baan, op de kilometer. Op de weg in Rio werden de verschillende handicap classes gecombineerd en heb ik minder kans. In 2015 liet ik het nog een keer zien op de 1km dat ik echt bij de top hoor, ik haalde weer zilver en ditmaal was het in eigen land op de baan van Apeldoorn.
    Het jaar van de spelen, ik had mij al genomineerd voor de spelen in Rio door mijn zilveren medaille op de baan in 2015. Ik moest mij alleen een keer bewijzen, om mij te kwalificeren. Dit kon ik doen in maart tijdens het WK baan in Motichari in Italië. Ik had mij volledig gericht op de 1km sprint. Dat volledige gerichte trainen op de 1km werd een succes. ik werd wereldkampioen met een nieuw wereld record. Hoppaaaa….. mijn ticket in de zak voor Rio, BAM. Op het zelfde WK haalde ik ook nog brons op de 3km achtervolging (helemaal verrast).
    En dan begint het, het slot traject richting Rio, hard trainen en flink afzien om op je best te zijn in Rio. Helaas was de voorbereiding niet helemaal top want door een valpartij tijdens een wedstrijd moest ik een tijdje rustig aan doen. Maar ondanks dat en de laatste 2 weken trainingskamp in Anadia (Portugal) was ik in topvorm in Rio, reed in Anadia 2 weken voor mijn eerste wedstrijd in Rio nog een testwedstrijd 1km en reed bijna mijn eigen wereld record, 2 tiende er maar vanaf.

    Dan is het moment daar, waar ik vier jaar voor getraind heb, afgezien, dingen gelaten, maar ook genoten. De paralympische spelen gaan van start. Ik kwam als eerste in actie op de 3km achtervolging . 9 en 10 september 2016 deze datums stonden al lang in mijn agenda. Dan moest het gebeuren. Ik reed s’ochtends in de kwalificatie de vierde tijd, wat in hield dat ik s’ avond voor brons mocht fietsen . Omdat ik wist dat ik het niet ging redden om mijn concurrent te verslaan tijdens de volle 12 ronden(3km), gingen wij (ik en de bondscoach) voor de catch (is hem in halen) en dan heb je gewonnen. Tevens deden we dit om nog even wat snelheid voor de volgende dag te fietsen waar de 1km gepland stond. Ik ging zo snel, dat de concurrent kansloos was en hem al binnen 45 seconde inhaalde. BRONS. Dit haalde gelijk alle druk eraf voor de 1km.Ik had nu tenminste al een Olympische medaille.
    De dag waarvoor ik geleefd heb en enorm hard getraind had, de 1km . Omdat ik wereld kampioen ben mocht ik als laatste starten. De rit voor mij, pakte de Chinees Li mij het wereld record af, waardoor ik besefte dat ik harder moest dan ooit. Met de trainingen in mijn achterhoofd wist ik dat het kon, reed namelijk tijdens trainingen harder dan voordat ik mijn wereld record reed. Daar ging ik, het ging de eerst 2 ronden heel goed, was sneller dan de Chinees, de derde ronde werd het al zwaar waardoor ik al wat voorsprong verloor. Met nog 1 ronde te gaan had ik nog 2 tiende voorsprong en dat bleek over de finish gekomen te zijn niet genoeg. Ik werd helaas tweede, was enorm chagrijnig omdat ik voor goud kwam. Maar tijdens de huldiging was ik al wel blij met OLYMPISCH ZILVER Ik had ook niets kunnen hebben.
    Doordat ik geen goud gehaald heb, ga ik door tot de paralympische spelen in Tokyo 2020. Ik wil namelijk die missende kleur medaille, de gouden winnen.

    Conclusie van dit verhaal:
    Als je een beperking hebt ga niet in een hoekje of thuis zitten maar ga kijken wat je wel kan. Iedereen kan namelijk wel iets, als je iets wilt en doorzet. Tuurlijk zijn er dingen wat je niet kan, ik kan ook niet aan alles mee doen.. Maar ik heb wel het ongelijk van de artsen bewezen dat ze zeiden dat ik niet goed zou kunnen lopen of krant zou kunnen vast houden. Maar door mijn eigenwijsheid en doorzettingsvermogen heb ik dit wel allemaal bereikt. En natuurlijk hebben mijn ouders, familie en vrienden hier ook een grote rol in gespeelt. Maar ik weet zeker als jij iets wilt, dan helpen jou ouders, familie en vrienden je ook. Ga niet zielig doen, maar laat aan iedereen zien dat je het kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>